സി. വി. സാമുവല്, ഡിട്രോയിറ്റ്, മിഷിഗണ്
1971 നവംബര് 21 എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അവിസ്മരണീയമായ ദിവസങ്ങളിലൊന്നായി എന്നും നിലനില്ക്കും. കയ്യില് വളരെ കുറച്ച് പണവും എന്നാല് പുതിയൊരു തുടക്കത്തിനായുള്ള വലിയ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമായി ഞാന് അമേരിക്കന് മണ്ണില് ആദ്യമായി കാലുകുത്തിയ ദിവസമായിരുന്നു അത്.
1971 നവംബര് 21 ഞായറാഴ്ച ന്യൂയോര്ക്കിലെ ജോണ് എഫ്. കെന്നഡി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തില് (JFK) വന്നിറങ്ങുമ്പോള്, പോക്കറ്റില് വെറും പത്ത് ഡോളര് മാത്രമുള്ള ഒരു അവിവാഹിതനായ യുവാവായിരുന്നു ഞാന്. അമേരിക്കയില് എനിക്ക് ബന്ധുക്കളാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; വിമാനത്താവളത്തില് എന്നെ സ്വീകരിക്കാന് പരിചിതമായ മുഖങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ചിത്രവുമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്നത് വിര്ജീനിയയിലെ ഹാരിസണ്ബര്ഗിലുള്ള ഒരു മേല്വിലാസവും, ഒരു കോളേജിന്റെ പേരും, അഡ്മിഷന് ശരിയാക്കാന് സഹായിച്ച ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ പ്രോത്സാഹനവും മാത്രമായിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ ഈസ്റ്റേണ് മെനോനൈറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയായ ‘ഈസ്റ്റേണ് മെനോനൈറ്റ് കോളേജ് ആന്ഡ് സെമിനാരി’യിലേക്കായിരുന്നു എന്റെ യാത്ര. ബിരുദാനന്തര ബിരുദ പഠനത്തിനായി സ്റ്റുഡന്റ് വിസയിലാണ് ഞാന് എത്തിയത്. വാരാന്ത്യങ്ങളില് പാര്ട്ട് ടൈം ജോലി ചെയ്യാനുള്ള അനുമതിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും ചെറിയ തുടക്കത്തില് നിന്നുള്ള ഈ യാത്ര, വിശ്വാസത്തിന്റെയും കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും സ്ഥിരോത്സാഹത്തിന്റെയും കൃതജ്ഞതയുടെയും മനോഹരമായ ഒരു കഥയായി മാറുമെന്ന് അന്ന് ഞാന് ഒട്ടും കരുതിയിരുന്നില്ല
അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ കുറച്ച് വര്ഷങ്ങള് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. മൂന്ന് വര്ഷത്തെ ബിരുദാനന്തര ബിരുദ പഠനത്തിന്റെ ചെലവ് എനിക്ക് താങ്ങാനാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പഠനം പൂര്ത്തിയാക്കാനും സ്വപ്നങ്ങള് സാക്ഷാത്കരിക്കാനും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യണമെന്നും, ത്യാഗങ്ങള് സഹിക്കണമെന്നും, പരിമിതമായ വരുമാനത്തിനുള്ളില് ജീവിക്കാന് പഠിക്കണമെന്നും ഞാന് വേഗത്തില് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ലഭ്യമായ ഏത് പാര്ട്ട് ടൈം ജോലികളും ഞാന് സ്വീകരിച്ചു. റോക്കിംഗ്ഹാം മെമ്മോറിയല് ഹോസ്പിറ്റലില് (Rockingham Memorial Hospital) ഒരു ഓര്ഡര്ലിയായി (Orderly) ജോലി ചെയ്തതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ ജോലികളിലൊന്ന്. മണിക്കൂറിന് രണ്ട് ഡോളറില് താഴെയായിരുന്നു അന്ന് ശമ്പളം. ശാരീരികമായി ഏറെ അധ്വാനമുള്ളതും അത്ര സുഖകരമല്ലാത്തതുമായ ജോലിയായിരുന്നു അതെങ്കിലും, സത്യസന്ധമായ ഒരു ജോലിയും എന്റെ അന്തസ്സിന് കുറവാണെന്ന് ഞാന് ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല. എനിക്ക് നിറവേറ്റാന് ഒരു സ്വപ്നവും കെട്ടിപ്പടുക്കാന് ഒരു ഭാവിയും ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഞാന് കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തത്.
അക്കാലത്ത് ഓരോ ഡോളറിനും വലിയ വിലയുണ്ടായിരുന്നു. അനാവശ്യ ചെലവുകള്ക്ക് യാതൊരു പഴുതുമില്ലായിരുന്നു. ചെറിയ വരുമാനത്തിന്റെ പോലും മൂല്യം മനസ്സിലാക്കാന് ഞാന് പഠിച്ചു. അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും ഏകാന്തതയുടെയും സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടെയും നിമിഷങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, തോറ്റുകൊടുക്കാന് ഞാന് തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ഒരു ക്ലാസ് മുറിക്കും നല്കാന് കഴിയാത്ത പാഠങ്ങളാണ് ആ ആദ്യകാല പോരാട്ടങ്ങള് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്. അച്ചടക്കം, ക്ഷമ, വിനയം, ആത്മവിശ്വാസം, നിശ്ചയദാര്ഢ്യം എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം ഞാന് മനസ്സിലാക്കി. ഇന്ന് ആ പ്രയാസകരമായ വര്ഷങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള് എനിക്ക് ഖേദമല്ല, മറിച്ച് നന്ദിയാണ് തോന്നുന്നത്; കാരണം ഇന്നത്തെ ഞാനായി എന്നെ രൂപപ്പെടുത്തിയത് ആ അനുഭവങ്ങളാണ്
അമേരിക്ക എനിക്ക് അവസരങ്ങള് നല്കി, എന്നാല് ഈ രാജ്യത്തെ എന്റെ സ്വന്തം വീടുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചത് ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യരുടെ നന്മയാണ്. എന്റെ യാത്രയിലുടനീളം, എനിക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ള സമയങ്ങളില് പ്രോത്സാഹനവും സൗഹൃദവും മാര്ഗ്ഗനിര്ദ്ദേശവും സഹായഹസ്തവും നല്കിയ നിരവധി വ്യക്തികളുണ്ട്. ചിലര് എനിക്കായി വാതിലുകള് തുറന്നുതന്നു, ചിലര് അവരുടെ വിഭവങ്ങള് പങ്കുവെച്ചു, മറ്റു ചിലര് ശരിയായ സമയത്ത് ഒരു നല്ല വാക്ക് നല്കി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എല്ലാവരുടെയും പേരുകള് എനിക്ക് ഓര്മ്മയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവരുടെ ദയ ഞാന് ഒരിക്കലും മറന്നിട്ടില്ല.
എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി, ഈ യാത്രയിലുടനീളം ദൈവത്തിന്റെ വഴിനടത്തല് എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഞാന് വിശ്വസിക്കുന്നു. നാളെ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് അറിയാതെ പകച്ചുനിന്ന പല സന്ദര്ഭങ്ങളിലും, എങ്ങനെയോ ഒരു വാതില് തുറക്കപ്പെടുകയും, ഒരു അവസരം തെളിയുകയും, ഒരു ചുവടുകൂടി മുന്നോട്ട് വെക്കാന് സാധിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
സ്റ്റുഡന്റ് വിസയില് നിന്ന് സ്ഥിരതാമസത്തിനുള്ള ഗ്രീന് കാര്ഡിലേക്ക് (Green Card) എന്റെ ഇമിഗ്രേഷന് സ്റ്റാറ്റസ് മാറാന് നാല് വര്ഷത്തിലധികം സമയമെടുത്തു. ഈ രാജ്യത്ത് എത്തിയതിന് ശേഷം പതിനേഴ് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം അമേരിക്കന് പൗരത്വം നേടാനും എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടായി. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്, എന്റെ പരിശ്രമം കൊണ്ട് മാത്രമല്ല ഈ നേട്ടങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായതെന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ദൈവകൃപയും, നല്ല മനുഷ്യരുടെ പിന്തുണയും, ഈ രാജ്യം നല്കിയ അവസരങ്ങളുമാണ് ഇത് സാധ്യമാക്കിയത്. എന്റെ ജീവിതം ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയ്ക്കുള്ള ഒരു സാക്ഷ്യമാണ്.
ഇന്ന് 83-ാം വയസ്സില്, വെറും പത്ത് ഡോളറുമായി ന്യൂയോര്ക്കില് വന്നിറങ്ങിയ ആ യുവാവിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള് എന്റെ മനസ്സ് അത്ഭുതവും കൃതജ്ഞതയും കൊണ്ട് നിറയുന്നു. ഞാന് സങ്കല്പ്പിച്ചതിലും എത്രയോ അധികം ജീവിതം എനിക്ക് നല്കിയിരിക്കുന്നു.
സ്നേഹനിധിയായ ഭാര്യ ലില്ലിക്കുട്ടി, മകന് ഷിബു, മകള് ശോഭ, കൂടാതെ നാല് പ്രിയപ്പെട്ട കൊച്ചുമക്കള്-സേവ്യര്, ബാല കെന്നഡി, റാണി, രോഹന് എന്നിവരടങ്ങുന്ന അനുഗ്രഹീതമായ ഒരു കുടുംബമാണ് എന്റേത്. ഞങ്ങളുടെ രണ്ട് മക്കളും തങ്ങളുടെ കര്മ്മമേഖലകളില് ഉന്നത നിലയിലെത്തുകയും ജീവിതത്തില് മികച്ച വിജയം നേടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവര് സ്വന്തമായി കുടുംബങ്ങളും കരിയറും ഭാവിയും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് കാണുന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹങ്ങളിലൊന്നാണ്.
ജീവിതത്തിന്റെ ഈ സായാഹ്നത്തില്, എന്റെ കൊച്ചുമക്കള് എനിക്ക് നല്കുന്നത് പ്രത്യേകതരം സന്തോഷമാണ്. അവരുടെ പുഞ്ചിരിയും, പൊട്ടിച്ചിരികളും, സംഭാഷണങ്ങളും, ചോദ്യങ്ങളും, ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന കൊച്ചു നിമിഷങ്ങളും പണം കൊണ്ട് വാങ്ങാന് കഴിയാത്ത നിധികളാണ്. കുടുംബത്തോടൊപ്പം പങ്കിടുന്ന സ്നേഹത്തിലാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഫലങ്ങള് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതെന്ന് അവര് എന്നെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം ഏറെ ആകാംക്ഷയോടെയും വൈകാരികതയോടെയും കാത്തിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിലൊന്നാണ്, ദൈവം അനുവദിച്ചാല് 2027 ജനുവരി 3 ഞായറാഴ്ച കേരളത്തിലെ ആനിക്കാട് ചക്കുപറമ്പിലുള്ള എന്റെ തറവാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര.
ഞാന് ജനിച്ചു വളര്ന്ന നാട് സന്ദര്ശിക്കാന് എന്റെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമാണ് മുന്കൈയെടുത്തത്. 1971-ല് അമേരിക്കയില് ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിനായി അവിവാഹിതനായ യുവാവായി ഞാന് ഇന്ത്യ വിട്ടു. ഇപ്പോള് 55 വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം, എന്റെ ഭാര്യയോടും മക്കളോടും കൊച്ചുമക്കളോടുമൊപ്പം എന്റെ ബാല്യകാല ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങാന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഏകദേശം 40 വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷമാണ് എന്റെ മക്കള് എന്റെ ജന്മനാട് സന്ദര്ശിക്കുന്നത്; എന്റെ കൊച്ചുമക്കള്ക്കാകട്ടെ ഇത് ആദ്യത്തെ സന്ദര്ശനമായിരിക്കും. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബപാരമ്പര്യം ആഘോഷിക്കുന്നതിനായി ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും വിവിധ തലമുറകളെയും ഒന്നിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആനിക്കാട്ട് ഒരു ‘ചക്കുപറമ്പില് കുടുംബസംഗമവും’ ഞങ്ങള് ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
എന്റെ ജീവിതം ആരംഭിച്ച വീട്ടില് ഒരിക്കല് കൂടി നില്ക്കുന്നതിന്റെയും, പരിചിതമായ വഴികളിലൂടെ നടക്കുന്നതിന്റെയും, ബന്ധുക്കളെയും ബാല്യകാല സുഹൃത്തുക്കളെയും കാണുന്നതിന്റെയും, എന്റെ കൊച്ചുമക്കള്ക്ക് അവരുടെ പൂര്വ്വികരുടെ നാട് പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നതിന്റെയും സന്തോഷം എനിക്ക് വാക്കുകളില് വിവരിക്കാനാവില്ല.
എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഇതൊരു സാധാരണ കുടുംബ സന്ദര്ശനത്തേക്കാള് എത്രയോ വലുതാണ്. ഇത് തലമുറകളുടെ സംഗമവും, നമ്മുടെ വേരുകളുടെ ആഘോഷവും, നമ്മുടെ കുടുംബ ചരിത്രവും മൂല്യങ്ങളും കൊച്ചുമക്കള്ക്ക് കൈമാറാനുള്ള അമൂല്യമായ അവസരവുമാണ്. ഇത്രയും വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം, അടുത്ത രണ്ട് തലമുറകളോടൊപ്പം എന്റെ ബാല്യകാല ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരവും അര്ത്ഥവത്തായതുമായ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നായിരിക്കും
കഴിഞ്ഞ അമ്പത്തിയഞ്ച് വര്ഷമായി, അമേരിക്ക എനിക്ക് അവസരങ്ങളുടെ ഒരു നാട് മാത്രമായിരുന്നില്ല-ഞാന് ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തതും, ഒരു കുടുംബത്തെ വളര്ത്തിയതും, ദൈവത്തിന്റെ സമൃദ്ധമായ അനുഗ്രഹങ്ങള് നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞതുമായ എന്റെ സ്വന്തം വീടാണ്. ഈ കൂടിവരവ് ആഘോഷിക്കുമ്പോള്, പിന്നിട്ട വഴികളോടും, കൂടെയുള്ള പ്രിയപ്പെട്ടവരോടും, ഓരോ ചുവടിലും എന്നെ വഴിനടത്തിയ ദൈവകൃപയോടുമുള്ള കൃതജ്ഞതയാല് എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞുകവിയുന്നു..
Fifty-Five Years in America: From Ten Dollars to a Life of Blessings
















